 |
|
Jaarlijks geven bedrijven en instellingen ruim twintig keer meer uit aan TV-reclame dan aan websites en de ontwikkeling van webapplicaties. Het Duitse C.M.R. uit Mannheim deed eind vorig jaar onderzoek naar het hoe en waarom.
Natuurlijk springt in het oog, dat TV-reclame wordt opgedrongen. Het is de onvermijdelijke interruptie van programma's en elke couch potatoe is de klos. Tussen programma's door en tijdens de film of show die je bekijkt. In blokken van 5 minuten waarvan sommige reclames zo irritant zijn dat het melodietje zich in je dromen blijft herhalen of overdag onverwacht de kop op steekt. Of waarvan je je de hele avond blijft afvragen waar het heen gaat met de wereld.
Reclame muss sein en niet alleen in Duitsland. Met kleurige en spitsvondige advertenties in de bladen en met zogenaamd geinige en vooral opzienbarende TV-spots. Daar valt niets op af te dingen. Ofschoon het roulement en de productie van TV-spots veel meer kosten dan enige productie op het wereld wijde web, en ondanks "ondernemen in zwaar weer" zijn deze bedragen blijkbaar nog steeds acceptabel. Volgens het onderzoek verwachten adverteerders een hoog rendement uit de investering in reclamespots, en dat is niet onterecht. Menigeen is voorzichtig begonnen en heeft gaandeweg ontdekt dat het aanspreken van de massa altijd oplevert. Vandaar dat men graag en zonder terughoudendheid de knip trekt voor spotjes waar ik persoonlijk geen goed woord voor over heb.
Om even niet op de man, maar op de bal te spelen laat ik achterwege aan welke spotjes op de Nederlandse TV ik een bloedhekel heb. Omdat ze zo duur en tegelijk onduidelijk zijn, omdat ze hypocriet en onwaar zijn, of omdat ze volledig de plank misslaan en er volgens mij nooit en lang zal ze nimmer een flesje frisdrank meer zal worden verkocht als je met het spotje op achtjarige meisjes blijft mikken... Reclamemakers slaan zich op de borst, steken elkaar veren in de reet, reiken aan elkaar "prestigieuze prijzen" uit, en rijden dit jaar weer een grotere bolide dan vorig jaar. Amen.
Wat een rare handel is dat.
Ondertussen wacht het internet geduldig, maar grotendeels armlastig. De crisis van 2009 heeft een groot aantal webproducenten aan de bedelstaf gebracht, maar vreemd genoeg hebben we niemand horen klagen. Voor veel kleine bureaus is een onderhandse lening de enige uitweg geweest en die kan alleen worden terugbetaald als men anno 2010 met frisse moed de boer op gaat. Adverteren en reclamespotjes zijn voor hen niet weggelegd. Het wordt simpelweg een kwestie van aanbellen en opbellen.
Maar wat is eigenlijk de boodschap van de ondernemers in de nieuwe media ? Dat werken aan je positie op het internet goedkoper is dan TV-spotjes ? Dat je je niet kunt veroorloven achteraan te hobbelen, maar vooraan moet staan, ook met je website ? - Zo langzamerhand kun je ook hier wel spreken van rare handel.
De meeste bedrijven zijn op het internet vertegenwoordigd omdat ze niet onder willen doen voor de concurrent. En daar is alles mee gezegd. Men heeft geen internet-visie, geen internet-beleid, en nog belangrijker: men heeft geen vertrouwen in het internet.
Printvriendelijke versie